الضحى

وَٱلضُّحَىٰ

wal-ḍuḥā

سوگند به آغاز روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ

wa-al-layli idhā sajā

و سوگند به شب، هنگامی‌ که آرام گیرد

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ

mā waddaʿaka rabbuka wamā qalā

[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و [بر تو] خشم نگرفته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ

walalākhiratu khayrun laka mina l-ūlā

و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ

walasawfa yuʿ'ṭīka rabbuka fatarḍā

و به زودی پروردگارت به تو [و امت تو آنقدر] عطا خواهد کرد که راضی گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ

alam yajid'ka yatīman faāwā

آیا تو را یتیم نیافت، و پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ

wawajadaka ḍāllan fahadā

و تو را [راه‌نایافته و] سرگشته یافت، و هدایت کرد.

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ

wawajadaka ʿāilan fa-aghnā

و تو را فقیر یافت، و بی‌نیاز نمود.

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ

fa-ammā l-yatīma falā taqhar

پس [تو نیز] یتیم را میازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ

wa-ammā l-sāila falā tanhar

و [مستمندِ] نیازخواه را مران [و با او خشونت مکن]،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

wa-ammā biniʿ'mati rabbika faḥaddith

و نعمت‌های پروردگارت را بازگو کن [و سپاس گزار].