المسد

تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍۢ وَتَبَّ

tabbat yadā abī lahabin watabba

بریده باد هر دو دست اَبولَهَب و هلاک باد خودش!

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ

mā aghnā ʿanhu māluhu wamā kasaba

مال و ثروتش و آنچه به دست آورده بود، او را بی‌نیاز نساخت [و برایش سودی نبخشید].

سَيَصْلَىٰ نَارًۭا ذَاتَ لَهَبٍۢ

sayaṣlā nāran dhāta lahabin

به زودی به آتش شعله‌ور درخواهد آمد؛

وَٱمْرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلْحَطَبِ

wa-im'ra-atuhu ḥammālata l-ḥaṭabi

و همسرش [اُمّ‌جمیل، آن] هیزم‌کش [آتش‌افروز نیز وارد آتش دوزخ می‌شود].

فِى جِيدِهَا حَبْلٌۭ مِّن مَّسَدٍۭ

fī jīdihā ḥablun min masadin

[در حالی که] طنابی از لیفِ خرما بر گردنش است.