الهمزة

وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ

waylun likulli humazatin lumazatin

وای بر هر غیبت‌کننده [و] عیبجوی‌!

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ

alladhī jamaʿa mālan waʿaddadahu

[همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ

yaḥsabu anna mālahu akhladahu

گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ

kallā layunbadhanna fī l-ḥuṭamati

هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ

wamā adrāka mā l-ḥuṭamatu

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ

nāru l-lahi l-mūqadatu

آتش برافروختۀ الهی است؛

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ

allatī taṭṭaliʿu ʿalā l-afidati

[آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ

innahā ʿalayhim mu'ṣadatun

بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ

fī ʿamadin mumaddadatin

[افروخته] در ستون‌های بلند است.